Sorunlar

Giresun’da azalan nüfusun nedeni işsizlik mi?

Yeni Giresun Gazi Caddesi
Yeni Giresun Gazi Caddesi
Yazan: Umut Kuş

Günümüzün gelişen Giresun’un da insanımızdan çok kurumlar, eğlence mekanları, kafeler vb. yerler boy göstermektedir. Giresun sistem olarak değişiyor ve gelişiyor. Lakin insanımız Giresun geliştikçe başka yerlere göç ediyorlar. Bunun sebebi yapılan değişikliklerin iş üzerine değil daha çok insanımızı eğlendirecek şekilde olmasıdır. Hal böyle olunca insanlarımız sadece tatil amaçlı ziyaret ediyor. Bunu daha iyi bir şekilde izah etmek için gelin analiz edelim;

2008 yılına bir bakıyoruz; Atatürk Meydanı yok, Gazi Caddesi yenilenmemiş, yağmurdan etkilenip su basan evler ve sokaklar, kale dizayn edilmemiş, balıkhane’nin olduğu bölümde balıkhane binası yok, yolların %80’i asfaltlanmamış, Karayolları fazla konuya hakim değil, ışıklandırmalar pasif, Giresunspor stadı ışıklandırılmamış, sahil bölümü bertaraf, yol şeritleri silinmiş, G City’nin yeni hali yok, doğum hastahanesi pasif, köy yolları kötü, Burger King ve Dominos Pizza yok vb şeyler…

Şimdi 2013 yılına bakıyoruz ki; yukarıda saydıklarımın hepsi en yeni haliyle günümüzün Giresun’un da fazlasıyla yoğun ilgi odağı. Yani fazlasıyla gelişmiş.

Birde şu yönden bakalım; 2008 yılında Giresun’un nüfusu 421.766’ken, 2013 yılında ise bu nüfus düşerek 419.555 oluyor. Yani şehir geliştikçe insanlar başka bir ile göç ediyorlar. Peki ya neden? Gelin bir daha analiz edelim;

2008 yılında Giresun nüfusunun 2013 yılından daha fazla olduğu aşikar. Peki ya neden 2008 yılına nazaran 2013 yılında nüfusda azalmalar var? Çok basit; tamamen işsizlik…

Öner Hekim, adıyla da anlaşıldığı gibi Hekim Süt’ün sahibi. Fabrikası batma eşiğine gelmiş fakat yine de son kuruşuna kadar fabrikayı kapatma kararı almamıştır. İnsanımızın sorduğu “ Neden kapatmıyorsunuz? “ sualine; “ Birçok Giresunlu buradan ekmek yiyor. “ cevabını vermiştir. Giresun’un küçük olmasından yararlanıp, fabrikanın kapanışının ardından işsiz kalan çoğu insanlarla, bazı kişilerin aracılığı sayesinde tanıştım. Şuan bazıları emekli olmuş Giresun’da yaşıyor, bazıları ise hala emeklilik gününü doldurmak suretiyle başka bir ilde yaşamlarını sürdürmeye devam ediyorlar.

Mesela Akın Çorap. Bu marka’nın ana bayisi İstanbul’dadır. Bir Giresun markası olmasına rağmen Giresun’da ana bayisi yoktur. Zira İstanbul ve Amerika gibi uzak yerlerde kazandığı paraya nazaran, Giresun’da, İstanbul’da kazandığı paranın 3’de 1’ini bile kazanamıyor. Aynı Öner Hekim gibi kendisine sorulan “ Neden kapatmıyorsunuz? “ sorusuna, “ Birçok Giresunlu buradan ekmek yiyor. “ cevabını vermiştir. Hala fabrika kapanmamıştır. Hala birçok Giresunluya iş imkanı sunmakta hatta şuan YeşilGiresun Belediyespor’un sponsorluğunu üstlenmektedir.

Şimdi benim kafamı en çok karıştıran konuya geliyoruz; fiyat konusu…

Marka fiyatlarını il il değerlendirmek gerekirse İstanbul’da bir çamaşır makinesi fiyatı, Giresun’da da aynı fiyat. Buna benzer bir arabayı ele alalım. Son model bir araba dünya genelinde aynı fiyata satılırken, tabii ki Giresun’da da aynı oluyor. Peki ya bizim Giresun insanı, marka fiyatları aynı iken Giresun’da nasıl oluyor da bu markalara aşina olabiliyorlar? Böyle düşünüyorum çünkü bizim Giresun insanının ortalama aylık aldığı para asgari ücreti geçmiyor. Yani İstanbul’da bile bir kişinin ortalam geliri 1.100 TL iken ve bu para kendisine yetmezken, nasıl olurda Giresun’da asgari ücretle çalışan bir insan geçinebilir? Benzin fiyatları Türkiye genelinde aynıyken, asgari ücret alan bir Giresunlu nasıl olur da her gün aracıyla ortalama 50-60 km yol katedebilir? İşte, bu şekilde yaşayamadığından dolayı çoğu Giresunluyu İstanbul gibi metropol şehirlerde görmek mümkün. Ki, İstanbul’da yaşayan Giresunlu sayısı 400 bin’i aşkın. Bunun gibi yabancı ülkelerde göç olayına kolunu kaptırmış çoğu Giresunlu da var…

İstanbul’da ve benzer metropol şehirlerde birçok Giresunlunun yüksek meblağlar kazandıran kuruluşları mevcut. Oteller, fabrikalar, bilgisayar şirketleri, kömür şirketleri, birbirinden farklı işlere hakim ofisler bunun yanı sıra müteahhitler, mimarlar, tiyatro oyuncuları, senaristler, gazeteciler, yazarlar vb. aklınıza gelebilecek her şey…

Bu işlerde eli olup, iş hayatının yüksek yerlerinde konaklayan Giresunlu insanlar maalesef Giresun’a bir bayi açmayı hedef haline getirmiyorlar. Örnek olarak bir gazetenin büyük bir bayisi yok. Hatta bayisine bağlı bir ofisi yok. Tiyatro okulları büyütülmediğinden, sanat dünyasına oyuncu kazandıramıyoruz. Bazı kuruluşların ufak da olsa bir ofisi mevcut değil. Buna benzer ayrı bir iş sektörünün Giresun’da bir ofisi yok. Böyle örnekler vermemin sebebi bu işe meraklı insanların genellikle masa başı iş arzulamalarından dolayıdır. Zira insanımızın kendini geliştirip eline aldığı diplomalar veya sertifikalar, bu tip çalışma hayatını elde ettiğini açıkça gösteriyor. Lakin yıllarca okuyup ya da meslek edinmek amacıyla çalışan insanlarımız Giresun’da iş bulamayınca, çareyi başka illere bakmakta buluyor. Kimseye de “ durun, gitmeyin! “ diyemeyiz zira kimsenin hayatının garantisini veremiyoruz…

Bence biz; iş hayatında geniş koltuğu olan insanları Giresun gibi güzel bir şehrimize yönlendirmeliyiz. Şahsi düşüncem bu.

Bir söz geldi aklıma birdenbire;

“Kıyamet kopmak üzere bile olsa, elinde bir fidan varsa; bu fidanı dikmemezlik etme.”